صدایت هست ، تا صدایت هست نفسی هم هست ، صدایت هست و حضورت معنا دار می ماند ، از تو دارم این روزها را ، اگر قابی مزین می کند دیوار اتاقم را ، از توست ... اگر از نردبان زندگی بالا می روم و گاه خیز می گیرم چند پله را یکجا ، همه از وجود توست ... که تمام امیدم تویی ... کاش بودی اینجا ، کنار من روبرویم نه در خیال ، تا بخندم از ژرفای وجود ، تا ببینی که نگاهی از تو چه می کند با دل من ... دست هایم جوانه می زنند مدام اگر در دستهای تو باشند ... می ایستم روبرویت ، زل می زنم در نگاهشت که عاشق تر از پیش نگاهم می کنی و عاشقتر از همیشه نگاهت می کنم ، بغضم تکه می شود مثل شیشه های رنگی روی شانه ات ، عاشق شده ام بیشتر از پیش دوباره و دوباره ، مثل رویش زرد خورشید در آسمان ، مثل لحظه ی حیات ، مثل اولین چکه باران ،مثل حضور تو در مستی های بی پایانم ... به خود که می آیم نیستی و دامن دامن ستاره پاشیده ای و کهکشانی در خیال، دور شده ای و من آرامم و نقش ماه گونه تو می رقصد و می تابد ، می بارم ، سبز است همه چیز و سرخ اند تمام پنجره ها ، آسمان آبی و دریا آرام چه می کند مهر تو با من ... چه بی خود شده ام کنار سرخی تو که در رگهای وجودم جاریست